|
|
OPINIE
Een bewust veroorzaakte watersnoodramp
Politiek komt erg dichtbij als bestuurders het plan opvatten
om de plek waar je woont onder water te zetten. Dat is wat de bewoners van
de polder Groot Mijdrecht Noord in juni 2005 overkwam. Je zou verwachten
dat een dergelijk plan door velen als bespottelijk ter zijde wordt
geschoven. Maar nee, publiek en bestuur reageren begrijpend met slogans
als: ‘Goed voor het milieu, geen halve maatregelen, het is nu eenmaal
noodzakelijk.’ Zonder kennis van zaken lijkt de publieke opinie
welwillend te staan tegenover het onder water zetten van delen van
Nederland. Men kan zich kennelijk slecht voorstellen hoe het voor de
bewoners van een dergelijk gebied moet zijn. Of zijn Nederlanders asociaal
geworden? Ook als Nederlanders niet aan de slachtoffers van een dergelijk
plan denken is de welwillendheid tegenover het blank zetten van delen van
Nederland wonderlijk. Kennelijk denkt men aan watersport op een zonnige
dag. Waar men aan zou moeten denken is de afname van groene natuur, het afnemen
van de toch al schaarse ruimte in Nederland en waar dacht u dat de
ex-bewoners van de polders bleven. Die komen noodgedwongen bij u in de
buurt wonen. U zult nog meer moeten inschikken. Het is wonderlijk dat een
simpel argument als ‘ruimte gebrek’ kennelijk bij niemand
opkomt. Er wordt niet zakelijk naar dit plan gekeken. Deden bestuurders dat
wel dan zou duidelijk worden dat de noodzaak van het onder water zetten
ontbreekt en de kosten van een dergelijke operatie de onderhoudskosten van
de polder voor de komende vijftig jaar vele malen te boven gaat. Het onder
water zetten van de polders is kennelijk een emotioneel plan. Is er dan bij
de bedenkers van deze plannen geen rekening gehouden met de emoties van hen
wiens huis onder water gezet wordt?
Bespelen van het volk
Als bestuurders plannen maken zijn zij verplicht dit met de bevolking te
communiceren. De bevolking van de polder Groot Mijdrecht Noord werd keurig
uitgenodigd voor een voorlichtingsavond, waarover was onduidelijk. Het
belang bleek op die avond. Heel wat hoogwaardige bestuurders waren
aanwezig. Ook onze dijkgraaf, de heer de Bont, waarom was hij er eigenlijk?
Er was een particulier bedrijf ingehuurd om ‘het proces’ te
stroomlijnen. Zelfs een quizmasterachtige gespreksleider werd opgevoerd.
Een vakman; hij kon de vreselijkste boodschap charmant laten klinken.
Wij , de bewoners, wisten nog van niets. In langdurige betogen werd ons
duidelijk gemaakt hoe ernstig de problemen zijn in onze polder. Langzaamaan
werd de spanning opgebouwd naar de ontknoping. Als de voorlichters ons de
boodschap hadden toegezongen was het een zwarte opera geworden. Het
eindkoor zong:
Bewoners leg het hoofd maar in de schoot
Er komt een grote watersnood
Wij willen u onze liefde schenken
Maar tegen de kwel kunnen wij niets meer bedenken
Als u niet verhuisd, dan
………………………………..
Het was de zoveelste aanval op de polder. De mensen die in de polder boeren
hadden al niet veel hoop, nu werden ook de bewoners en de bedrijven de
wacht aan gezegd. De presentatie zat zo slim in elkaar dat een woedende
reactie van de honderden aanwezige bewoners uit bleef uit. Er heerste een
‘er valt toch niets tegen te doen’ sfeer.
Regeren door bang te maken en te liegen
Langzaamaan, de plannen bestuderend, is bij bewoners een hoopvoller inzicht
gegroeid. De als onoverkomelijke problemen gepresenteerde feiten bleken
betrekkelijk eenvoudig oplosbaar. De polder Groot Mijdrecht Noord kan de
komenden 50 jaar droog gehouden worden en niemand weet hoe het land er dan
voor staat, waarschijnlijk kunnen we dan intekenen voor de volgende 50
jaar. Er is geen enkele reden voor angst, maar de bevolking is wel bang
gemaakt. Het lijkt er sterk op dat de provincie probeert de bevolking bang
te maken om daarmee haar plan te legitimeren. Regeren met angst. Hoe meer
feiten er boven water komen, hoe duidelijker deze provinciale strategie
blijkt. De bewoners worden bang gemaakt door te doen alsof er onoplosbare
technische problemen zijn met het droog houden van de polder, maar de
waarheid is dat een plas de provincie goed uit komt.
Het werkelijke plan van de provincie lekte later uit. Ook onze dijkgraaf
bleek met dit plan te maken te hebben. De regering heeft behoefte aan een
overslag plas voor overtollig water in de winter. Dit bericht heeft de
bewoners van de polder woedend gemaakt: “Dus de provincie denkt echt
dat wij domme boeren zijn die je een verhaaltje voor kan liegen”.
Deze woede is gerechtvaardigd. Wij zijn op achterbakse manier behandeld.
Bestuurders liegen en maken de bevolking onterecht bang, het lijken de
middeleeuwen wel.
Omkoopbaarheid
Het horror verhaal gaat verder: Als de waterplas verwezenlijkt wordt kan de
gemeente nogal wat verdienen. De gemeente mag duizenden woningen bouwen.
Met deze ene zin wordt een breed krachtenveld aan belanghebbers
geactiveerd. Enorme bestuurlijke en bedrijfsbelangen kunnen worden gehaald.
Niemand denk meer aan het landschap. De term, “de parel van het
groende hart” lijkt vergeten. Mochten we eerst geen meter aan onze
schuur bijbouwen. Nu wordt ons boeren landschap geofferd. Met als resultaat
dat de ruimte in de gemeente beperkter wordt en er meer dan tienduizend
inwoners bijkomen.
Het zou een krankzinnig dure operatie worden, uitkopen van de eigenaren,
ontruimen van de polder, aanleggen van nieuwe dijken, omleggen van de
ondergrondse infrastructuren. Die kosten moeten terug verdiend worden door
woningbouw. Met andere woorden, het laatste stukje rustig landschappelijk
gebied tussen Amstelveen, Uithoorn en de A2 wordt opgeheven. De Ronde Venen
worden als Amsterdam West met in het midden de Sloterplas, omringd door
nieuwbouwwijken.
‘Nederland leeft met water’ is nu een modieuze gril, net als
bouwen op water. Over tien jaar kijken wij zeker weer totaal anders naar
dit gebied en willen mensen niet meer op het water wonen. Het is verstandig
om nu een beetje te investeren in behoud van het landschap. Met enkele
technische maatregelen kunnen we weer tientallen jaren voort. Laten wij
niet de fout herhalen die al zo veel is gemaakt in Nederland, het
vernietigen van cultuurgoed waar we later verschrikkelijke spijt van
krijgen. Bouw geen tweede Bijlmer.
Heren bestuurders, kijk in uw geweten en denk ook nog eens na. Kunt u uw
kiezers met open vizier tegemoet treden? Zou het niet heerlijk zijn als u
straks over uzelf kunt denken: “Ik heb voorkomen dat honderden
inwoners van huis en haard werden verdreven ten bate van enkele bestuurders
en projectontwikkelaren. Ik heb het landschap van de polder ten zuiden van
de Botshol gered”.
Waar is het eigenlijk voor nodig?
Over het klimaat. Waarom wil het rijk een wateroverslagplaats?
Dat heeft met de klimaatverandering te maken. De zeespiegel stijgt,
de winters worden iets natter, Nederland zakt in de zee. Dit is geen
wetenschappelijk, maar een politiek verhaal. Als we iets verder dan de
komende tien jaar vooruit kijken dan zal geen wetenschapper durven
voorspellen wat de zeespiegel zal doen. Bij jarenlang onderzoek naar de
zeespiegel van de Kaspische Zee is gebleken dat wetenschappelijke
voorspellingen voortdurend niet uitkwamen. Dit terwijl de Kaspische Zee
betrekkelijk eenvoudig te bestuderen is. De zeespiegel stijgt langzaam. Die
stijging kan door gaan, maar ook elk moment omslaan in een daling. In
geologische tijdrekening leven wij slechts een milliseconde en kunnen in
die tijd onmogelijk de veranderingen in het klimaat op aarde voorspellen.
Willen wij dat toch doen dan is het begin van een nieuwe ijstijd, met het
dalen van de zeespiegel, de meest waarschijnlijke optie. Na een ijstijd
volgt een warme tijd van ongeveer achtduizend jaar. Onze vorige ijstijd
eindigde twaalfduizend jaar gelden.
Het is totale onzin om het argument van een geologisch proces, dat ook
bepaald wordt door bijvoorbeeld de stand van de aardas, als argument te
gebruiken bij een regionaal miniplannetje. Toch is dat precies wat de
provincie in haar bang maak campagne doet: klimaatverandering, is het
eerste woord in de lijvige uitgave “Voorverkening Wateropgave de
ronde Venen”van de provincie Utrecht. Met hetzelfde recht kunnen wij
zeggen: “IJstijd, koop warme kleren, in de toekomst kunnen wij
Engeland wandelen.”
Conclusie:
De bevolking van de polder Groot Mijdrecht Noord is bang
gemaakt en voorgelogen met het doel de mensen uit hun huizen te drijven.
Het plan om een historische gemeenschap op te offeren ten bate van een
bufferplas en grootschalige woningbouw is asociaal en grotesk.
|
